Die sinneloosheid van 'n slet

Iets wat nou al 'n lang tyd my verontwaardig laat is die goedkoop satisfaksie van ons tyd. Alles word ingestel om seks te verkoop en adverteer. Seks moet maklik wees, 'n meisie moet na 'n pick up line beskikbaar wees vir watookal die ou wil hê, sy moet so goedkoop as moontlik aantrek, so min as moontlik, minder is meer! Laasweek was die laaste druppel in die emmer. Ek staan in Hatfield Square en rook 'n sigaret om die koue af te weer, ek het my dikste baadjie aan, 'n Woolies serp, 'n goedkoop gebreide mus, lekker dik PEP-stores kousies, alles om my lyf te beskerm teen die -3 grade Celcius Pretoria-lug wat deur my vel wil-wil sny... Slaan my met 'n strykyster oor die kop en noem my Iron Man! Hier kom 'n aster aangestap met NET, en ek sit die klem groot op die net, 'n somersrokkie aan. Geen Woolies serp nie, geen goedkoop gebreide mus nie, geen lekker dik PEP-stores kousies nie (oraait, ek verstaan, as jy 'n rok dra dan trek jy nie kouse aan nie, maar jy kry die boodskap...)

Nou hiers net twee moontlike scenarios: Of sy is in die koshuis en het al haar wintersklere in Clarens by haar ouerhuis vergeet, of sy soek aandag by los hotnotte wat deesdae volop in die Square ronddwaal (blykbaar verbrokkel alle verhoudings tydens die eerste jaar van universiteit). Vir elke honderd meisies wat in die middel van die winter met somersrokkies rondloop is daar dalk een waarvoor die eerste scenario geldig is. Die res is slette! Die res het geval vir die wêreld se idee van liefde, die sekulêre gedagtegang wat by ons ingeprent word deur elke plakkaat op die snelweg, deur elke episode van jou gunsteling televisiereeks en elke popsanger se nuutste lirieke. 'n Gesonde verstand sou weet dat dit te koud is om net met 'n rokkie uit te gaan, 'n gesonde verstand sou die slet-sienig van minder is meer bevraagteken.

Almal weet dat die vroue afdelings in klerewinkels seker 75% van die vloeroppervlakte beslaan. Wil jy vir my sê daar is nie een warm kledingstuk wat mooi lyk aan jou nie? Ek is seker die mode maak voorsiening vir die winter sowel as die somer. Meisies lyk mooi in wintersdrag ook (ek is mal oor 'n bruin paar leerstewels <(") en 'n serp is altyd interessant). Gaan sit en dink maar weer 'n bietjie oor hoe jy aantrek en vra jouself af of jy daai pakkie aantrek omdat dit mooi is en gepas is vir die huidige tyd en omstandighede of omdat jy gebreinspoel is...

Moenie dat seks jou motivering vir jou klerekaskeuses word nie! Daardie baadjie wat tot bo toeknoop is lekker warm, daardie denimbroek ook! Moenie huiwer om dit aan te trek nie, daar sal nogsteeds ogies vir jou gemaak word, en daardie oë is dalk beter as die visolie-bespuite-bullybeef-geblikte bouncer se oë wat soos 'n magneet jou cleavage volg!

Hosja... My preek is verby, maak met dit wat jy dink goed is, noem my maar preuts of uit die oude doos of konserwatief. Op die ou end is dit nie ek wat gaan koud kry nie. Dit is ook nie ek wat gaan seerkry nie. Dis 'n jammerte dat mense die winter so terg... dis sinneloos om 'n slet te wees!


klakkelose vermaak

sinvolle flirtasie
vir sinnelose seks
vurige vlerksleep
vir goedkoop martini-henry
kras ko-itus in vuil kamers
'n hygroman verhandeling
koue gesprekke en kragtige gille
warm hande tussen komberse
wat gister nie joune was nie
warm koffie
bitter soos die sedeloosheid
van vyftien minute gelede
in kontras met die koue munte
wat oor vyf minute jou sak verlaat
wat more haar suiker en dunhill lights gaan dek
net sodat sy die aand verder kan verbroeder
om weer die sneeubaleffek voort te stoot
en haar deel te bring aan kweekhuiseffek
met virtuele kerslig vier en twintig watt
ultra violet ligte
vir 'n illusie van ultra slet romantiek
tussen nikotienwolk en pluiskombers
wat vandag weer aan 'n ander man se lyf gaan plak
met jou sweet as lakmiddel
en sy sweet word ook deel van die slet
die kaffee koket wat hom vasgevang het
met vangnet van verleidelike oë
wat gisteraand jou gehoek gehad het
wat more aand die man van die vrystaat gaande het
en almal is op haar kerfstok
en word onbewus deel van die slempmaal
en onkuis erotieke scenografie
wat sy met glimlag en twee dubbel d's verf

Lykdig aan die swanger vrou

die teksvers staan al in steen
die kis is klaar gekerf
en in 'n droom
het ek al drie keer na die gat gestaar
maar vandag sak ek ses voet
en sien hoe ongelowige Thomasse
met sneesdoeke en swart sambrele
trane stort op blaaie
met fotos van toe ek kind was
ongelowige Thomas!
druk jou vingers deur die gate van my gemoed
en aanvaar
ek groet

realiteit tref eers
wanneer dominee of dokter die doodsklok lui
met die afkondiging van my afsterwe
jy steek jou hande deur my sy
en voel die hartseer heimwee
in leë spasies wat 'n week en 'n dag gelede
nog gevul was met warm pols

om te lewe is soos kaartspeel
jy weet mos wat hulle sê
you win some you lose some
en ek het my laaste troefkaart uitgedeel
so vir ons ongebore kind
Start -> New Game

Die sikkels wat ek begrawe het

Daardie gelykenis van die talente... Jy ken dit. Die een waar die man sy besittings toevertrou aan sy diensknegte. Aan die een gee hy 5 talente, aan die ander een 3, en aan die laaste een net een... En die laaste een het die talent in die grond begrawe. Ek voel soos die een wat die talent begrawe het, my talent wat ek ontvang het, weggesteek, onderduk deur die menings van vriende dat Afrikaans gaan uitsterf. Ek het met toe oë deur my skooljare gestap, met 'n bruisende begeerte wat uit my hart wou uitbars. Die begeerte om myself in Afrikaans uit te druk, om te kan skryf in Afrikaans, om te kan dig in Afrikaans. Ek het dit in die geheim gedoen, bang om as vreemd aanskou te word. Bang vir die wêreld wat my sou uitlag omdat ek genot uit metafore, sinonieme en alliterasie vind, omdat ek karaktereienskappe en klimakse in verhale raaklees, omdat ek kreatiewe gesegdes uitdink, omdat ek elke tweede sin wat my tong verlaat probeer kruisrym.

Ek weet die pen is skerper as swaard, my tong is 'n roer wat 'n groot skip stuur, maar ek het met die illusie geleef dat ek nie die skip sal kan stuur nie, en die skip het vir 19 jaar vasgeanker in 'n verlate hawe gelê. Dit is egter 'n groot verantwoordelikheid om stuurman te wees, 'n verantwoordelikheid wat ek in my eerste jaar op Universiteit eers aanvaar. Op Universiteit waar ek vir die eerste keer in my leeftyd met mense in aanraking gekom het wat dieselfde as ek voel oor taal, 'n vryevers en die toekoms van Afrikaans. Mense wat vriende geword het, vriende met wie ek nog 'n lang pad gaan stap. Vriende wat kollegas gaan word, kollegas wat saam my gaan veg vir Afrikaans. Vegters langs wie ek sal val. En as ons val, val ons met die wete dat ons tot die bittereinde gestry het.

Die skip se anker word gelig, ek is gereed om stelling in te neem agter die stuur. Moenie dat jou talent begrawe word nie, moenie dat jou vriende jou in boksies plaas nie. Boksies waarin jy nie hoort nie! Klim uit, grawe daai talent van jou op en maak 'n verskil met dit wat jy ontvang het!

Hierdie was eens 'n beeld van 'n geraamte in my kas
nou is dit 'n skildery wat ek in my voorportaal uitstal:

tussen die lig en jou droom:

wanneer die deure dig is
en die ligte verdoof
word die maskers van die agt tot vyf gelig
en lê jy met kop op kussing
tussen realiteit
en skynheiligheid

agter slot en grendel
kan jy skree en huil
oor die probleme wat soos planete
in jou kop wentel
en kan jy bid
en skryf

tussen die afskakel van lig
en die begin van die droom
vertrek jy na 'n plek
van geen karre of skepe
geen alarms of veiligheidshek
geen skuldeisers
of nare onderwysers
geen vuisgeveg
geen onreg
geen gedagte van als wat sleg is

tussen die afskakel van lig
en die begin van die droom

'n blokkiesraaiselgedig

'n Week terug het my ma vir my 'n blokkiesraaisel boek gegee en seker gedink sy gaan my woordeskat help opskerp. Ek weet nie wat sy van my woordeskat dink nie, maar die 42ste en laaste blokkiesraaisel het ek vanaand klaargemaak. Die boek is verkrag en toe moes dit nou gebeur dat blokraai 8 eerste loskom en op die grond val. In my verveeldheid vee ek toe al die woorde uit en skryf 'n gedig in die leë blokkies neer. Met 'n vloekskoot pas die gedig toe presies in die blokkies in. Ek kon my oë nie glo nie! 316 karakters in die gedig, 316 wit, leë vierkantige blokkies in Blokraai 8. En direk heg ek waarde aan my eerste blokkiesraaisel gedig:

'n blokkiesraaiselgedig (lees vlnr)

ek probeer jou invul
blokkiesraaisel agt
maar die woorde ontwyk my
en jou leidrade skuil
nie agter swart ink
maar agter glimlag
wat ek nie hier kan vind nie
en in jou oë
wat op my neerval soos herfsblaar
wat ek nie nou kan sien nie
eb en vloed elemente
rosyntjies is krente
songod ra
vroulike ouer is ma
kom nie voor in blokraai ag
die krag van die leë spasies
is verborge in jou onbeskryfbare prag

kfc date

aan koshuisvriendin:

ek vat jou vir 'n kfc date
ons deel 'n streetwise two vir ontbyt
met my laaste sente koop ek roomys
en bêre die kleingeld in my spacecase
die koshuisgras was ons tafel (jy haat dit om op stoele te sit)
versier met herfsblaar bruin oranje geel
in 'n uur probeer ek jou ontrafel
en begin ons lukrake gedagtes deel
van jou familie en skooldae
my familie en wat my pla (my skooldae kan ek nie onthou)
hoe ons in die eksamen kan kroek
wat ons in 'n metgesel soek
maar elke goeie date het 'n slot
so is die lewe
so is die lot
en ek groet jou met 'n druk
by die draaihek van magrietjie
en wens jou 'n naweek vol geluk
stap oor die straat
en neurie my gunsteling liedjie

Die som van verskil

Jy dink in beleggingsformaat
ek droom in korusse
jy skryf formeel
ek sing in onverwerkte verse

Jou lewe is 'n perfekte
swart en wit skildery
myne is 'n landskap vol kleure
deurmekaar en onvoltooi
maar vir my bied dit vrede

Jou agenda is groter as jou omgee
jou onverklaarbare is swart
myne is 'n wêreld wat verken moet word
'n sleutel na 'n kamer in my hart

Jou simpatie is soos my haat
'n lang reis
jou haat soos my geduld
'n bestemming na aan jou huis

Te vinnig om uit te deel
bang om te ontvang
jou swaard het geen skede
jou pyle geen koker nie
my koker het geen pyle nie
my skede het geen swaard
ek voer die oorlog teen jou
met die woorde en
'n wit vlag